ถ้าวันนั้น...ชั้ลเข้มแข็งและอดทนมากกว่านี้
ชั้ลก้คงไม่เป็นอย่างวันนี้
วันนั้น...วันที่ชั้ลเสียจัย อาจเพราะความเหงาสินะที่ทำหั้ยชั้ลกลับไปนึกถึงวันเก่าๆ คิดถึงอะรัยเก่าๆ ที่มันทำหั้ยชั้ลสุขจัย
แต่มาวันนี้...ชั้ลก็รู้ว่าความเหงานั้นมันได้ทำร้ายชั้ลมากมายเหลือเกิน

เพราะความเหงาในวันนั้น ทำหั้ยชั้ลเลือกที่จะกลับไปทั้งๆที่รู้ว่ามันแย่
แต่เธอก็เข้ามาในชีวิตชั้ล จนเกือบเหมือนเดิม ม
เธอมาทำหั้ยคนที่เสียจัยที่สุดกลับมาร่าเริงที่สุด
แต่จะทำเพื่ออะรัยล่ะ
ในเมื่อเธอก็มีคนของเธอ แต่ชั้ล ... ไม่มีครัยเลย ย
มันรู้สึกแย่นะ ที่ทุกครั้งเธอทำเหมือนกับว่าชั้ลเป็นคนสำคัญของเธอ
เธอแสดงออกว่าหวง ห่วงใยชั้ล
เธอแสดงออกว่าเธอแคร์ชั้ล รักชั้ลมากมายย ย
แต่เธอรู้มั้ย
ยิ่งเธอทำแบบนั้น
ชั้ลก็ร้องไห้อยู่ในใจ

รักมากก ก แต่มันผิด จะหั้ยทำไง

อยากบอกว่าอย่าโทรมานะ
อยากบอกว่าไม่อยากเจอ
อยากบอกว่าม่ต้องแคร์มากได้มั้ย ย
อยากบอกว่าแค่นี้ก็เกินพอแร้ว ว

อย่าดีกับชั้ลไปมากกว่านี้อกเลย ย
ขอร้องล่ะ
T^T

ทิ้งหั้ยชั้ลร้องไห้คนเดียวเหอะ